روضةالمحبین ، ده نامه

با مقدمه: سعید نفیسی

اين كتاب مانند «ده‌نامه»های ديگری كه از عهد مغول به بعد رايج شد، منظومه‌ای است عاشقانه در بيان حالات عشق و نامه‌هايی كه ميان عاشق و معشوق مبادله شده است. اين اثر در ۷۹۴ق / ۱۳۹۲م و در ۷۶۰ بيت به شكل مثنوی سروده شده و از زمان تأليف در ميان اهل ادب از اشتهار ويژه‌ای برخوردار بوده است. دولتشاه، از شهرت اين كتاب در زمان خود سخن می‌گويد (همانجا) و كثرت نسخه‌های خطی آن در كتابخانه‌های جهان اين گفته را تأييد می‌كند. روضةالمحبين در ۱۳۱۴ش، به كوشش سعيد نفيسی در تهران چاپ شده است. ۲. ديوان اشعار، تنها نسخۀ خطی و شناخته شدۀ اين مجموعه، در مصر (دارالكتب، ۱ / ۱۴۸) موجود است.
علاوه بر دو اثر ياد شده، كتاب ديگری به نام تجويد منظوم به ابن عماد نسبت داده‌اند كه در ۸۰۹ق / ۱۴۰۶م، سروده شده است (منزوی، ۱ / ۷۹، ۴ / ۲۷۰۵)، اما با توجه به اينكه ابن عماد در ۸۰۰ق، درگذشته است، انتساب اين اثر به وی قابل ترديد است.